کوله پشتی خاکی ...

tanhayi-18 — Tue, 17 Nov 2009 04:35:18 GMT

حتما تا حال واستون پیش اومده که نتونین حرف دلتون را حتی واسه کسی که همه حرفاتونو بهش

میزنین هم بگین اون موقع هستش که یه بغض حسابی هم تو دل ادم به وجود میاد و ولی حتی

موقعیت یه دل سیر گریه کردنم واسش اتفاق نمیافته که بشینه گریه کنه و اروم بشه.که من الان

درست تو این شرایطم.

وقتی به گذشته فکر میکنه یاد خاطراتش میافته هم دلش میگیره هم دلتنگ اون روزا میشه وقتی

به آینده میخواد فکر کنه با بعضی اتفاقایی که میافته ناامید میشه،میخوادم تو حال زندگی کنه اینقدر

بعضی ها حرص میدن که دیگه نمیدونه واقعا چی کار کنه؟؟ولی بازم توکل به خدا

خیلی بدم میاد از کسایی که واسش همش خوبی کنی و زحمتشو بکشی ولی ارزشت پیشش

همون اندازه اونایی باشه که واسش هیچ کاری نمی کنند شاید کمتر از اونام باشه،بعدشم

بخوای کمی خودتو بگیری میگن اینم همیشه از همه چی ناراضیه.

چند وقت پیش جوانمرد تو وبلاگش نوشته بود پر رویی بهتر از دو رویی هستش واقعا حرف راستیه

البته تا به اون روزم شاهد همچین ادمایی بودما ولی نه به اندازه این یه نفر که تو این یکی دوهفته

به شدت اعصابمو خرد کرده فقط کافیه یه روز باهاش باشی فورا پی میبری که

ادم دو رویی هستش اونم با چه شدتی بعدشم با شیرین کاری هایی که انجام میده همه فکر

میکنن خیلی فهمیدست.

پ.ن.مثل ساحل آرام باش ، تا مثل دريا بي قرارت باشند...

پ.ن.شرمنده کم میام اخه یه سالم پشت کنکور نشستم ببینم چی میشه

واسه همین باید بعضی ها رو از رو ببرم،ولی خواهشا حتما دعام کنین

پ.ن.به شدت هوس مسافرت کردم به خصوصم مشهد کاش قسمت میشد میتونستم برم

tanhayi-18 — Sat, 31 Oct 2009 14:32:18 GMT

زن جواني بسته‌اي كلوچه و كتابی خرید و روي نیمکتی در قسمت ويژه فرودگاه نشست که استراحت و مطالعه كند تا نوبت پروازش برسد .

در كنار او مردي نيز نشسته بود كه مشغول خواندن مجله بود.

وقتي او اولين كلوچه‌اش را برداشت، مرد نيز يك كلوچه برداشت.

در اين هنگام احساس خشمي به زن دست داد، اما هيچ نگفت فقط با خود فكر كرد: عجب رويي داره!

هر بار كه او كلوچه‌اي برداشت مرد نيز کلوچه ای برمیداشت. اين عمل او را عصباني تر مي كرد، اما از خود واكنشي نشان نداد.

وقتي كه فقط يك كلوچه باقي مانده بود، با خود فكر كرد: “حالا اين مردك چه خواهد كرد؟”

مرد آخرين كلوچه را نصف كرد و نصف آن را برای او گذاشت!

زن دیگر نتوانست تحمل کند، كيف و كتابش را برداشت و با عصبانیت به سمت سالن رفت.

وقتي كه در صندلي هواپيما قرار گرفت، در كيفش را باز كرد تا عينكش را بردارد، که در نهايت تعجب ديد بسته كلوچه‌اش، دست نخورده مانده .

تازه يادش آمد كه اصلا بسته كلوچه‌اش را از كيفش درنياورده بود.

مرد بدون اینكه خشمگين يا عصباني شود بسته كلوچه‌اش را با او تقسيم كرده بود!

پ.ن.تو این ۲هفته یه حرفایی شنیدم که واقعا دود از سرم بلند شده!

پ.ن.ادم چه جوری میتونه تو این دورو زمونه به یکی اعتماد کنه و مطمئن باشه که

خیانتی در کار نیست؟؟

tanhayi-18 — Sat, 10 Oct 2009 11:26:18 GMT

احمق نیستم

پر بودم و سیر بودم و سیراب

و لذتم تنها این که ....

آری کارم سخت است و دردم سخت

و از هر چه شیرینی و شادی و بازی است محروم

اما....

این بس که می فهمم !

خوب است ....

احمق نیستم.

پ.ن همیشه پاییز دلم میگرفت ولی ۲سال بود خوب شده بودم و

عاشق پاییز شده بودم ولی باز امسال بد جوری دلم گرفته بعضی وقتها واقعا سر مسئله

الکی گریه میکنم

پ.ن.کامی جونم به شدت قاطی کرده اگه کمتر سر میزنم برا اینه که میینم پشت کام

همش برخورد فیزیکی داریم

tanhayi-18 — Tue, 22 Sep 2009 17:42:18 GMT

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود

روی تابلو خوانده میشد: من کور هستم لطفا کمک کنید.روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت

نگاهی به او انداخت فقط چند سکه در داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون

اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت ان را برگرداند و اعلان دیگری روی ان نوشت

و تابلو را کنار پای او گذاشت و انجا را ترک کرد.عصر انروز روز نامه نگار به ان محل

برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است مرد کور

از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که

ان تابلو را نوشته بگوید،که بر روی ان چه نوشته است؟

روزنامه نگار جواب داد:چیز خاص و مهمی نبود،من فقط نوشته شما را به شکل دیگری

نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد.مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است

ولی روی تابلوی او خوانده میشد:امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم !!!!!

وقتی کارتان را نمیتوانید پیش ببرید استراتژی خود را تغییر بدهید خواهید دید بهترینها ممکن خواهد شد باور داشته باشید هر تغییر بهترین چیز برای زندگی است.
حتی برای کوچکترین اعمالتان از دل،فکر،هوش و روحتان مایه بگذارید این رمز موفقیت است ….

پ.ن.بعد مدتها طلسم ای دی اس ال خریدنم شکسته شد و راحت اپ کردم

پ.ن.از دانشگاهم قبول شدم روانشناسی و علوم سیاسی نمیدونم کدوم برم یا اصلا نرم

یه سال هم بخونم

پ.ن.بابام هفته پیش ترسوندمون ولی خدا رو شکر به خیر گذشت

پ.ن.جناب جوانمرد منو به یه بازی دعوت کرده بود که اونم اینجا مینویسم و تشکر میکنم ازش

راستش بازی این بود که ۵عادت یا رفتار بد:

اولی اینکه از یکی خوشم نیاد دیگه نمیاد حالا هی طرف اخلاقشو درستم کنه من نمیتونم

قبولش کنم بدتر از اون اینکه وقتی میبینمش همین جوری خود به خود صورتم کج میشه

دومی هم اینکه یه خورده زیادی عاشق خرید کردنم به خصوص پیرهن،دیگه به

حدی هستش که میگن حنا عاشق پیرهنه ولی دست خودم نیست از یه چیزی خوشم بیاد

حتما باید بگیرم۳)خیلی زود عصبی میشم یعنی میگم یه حرفی رو زدم زود گوش کنن وگرنه.....

۴)اصلا به هیچ جه نمیتونم جلوی گریمو بگیرم کافی یه چیزی بهم بگن زود اشکام جاری میشن

۵)آخرینم اینکه یه اظطرابی دارم تا کسی نبینه نمیفهمه این خیلی بده خودمم خسته میکنه

tanhayi-18 — Sat, 22 Aug 2009 08:58:18 GMT

ماه رمضون امسالم با کلی شورو شوقش از راه رسید تا چند روز پیش

وقتی یادم میافتاد که باید روزه بگیریم میگفتم وای کی ۱۵ ساعت میخواد گشنه و تشنه

بمونه ولی امروز صبح که واسه سحری بیدار شدیم یه حس دیگه داشتم یه جورایی حس میکردم

خدا از هون وقتهای اولیه درهای رحمتشو به روی همه باز کرده،سحری خوردن با دعای مخصوصش

یه حال دیگه ایی داره.امروز وقتی داشتم سحریمو میخوردم یاد ماه رمضون پارسال افتادم

پارسال اولاش شورو شوقم زیاد بود ولی کنارش شادی های دیگه ایی هم داشتم اما از وسطاش

با یه برنامه ایی که پیش اومد همه چیز عوض شد ولی باعث شد بیشتر از هر زمانی به خدا

نزدیک بشم به خصوص شب های قدرش حال و هوای دیگه ایی داشتم احساس سبک شدن

میکردم که تا حال هیچ وقت نداشتم همچین احساسی ولی حیف که لیاقتشو نداشتمو نتونستم

اون احساس سبکی رو نگه دارم یه کوله بار گناه از گردنم اویزون کردم.

ولی امیدوارم امسال شب قدر اگه خدا لایقم دونست گناهانمو بخشید

لیاقتشم بده بتونم گناهی نکنم.

پ.ن.نماز روزه هاتون قبول باشه

پ.ن.شبهای قدرو تسلیت میگم

پ.ن.سر سفره های افطار و شبهای قدر منو هم دعا کنین

tanhayi-18 — Sun, 09 Aug 2009 12:26:18 GMT

بهترین بخش را در هر فرد بجوی،و این را به او بگو.

همه ی ما به چنین محرکی نیازمندیم،هر بار که از کار من

ستایش می شود،فروتن تر میشوم،چون احساس نادیده گرفته

شدن یا ناخوشایند بودن نمی کنم.

تمام مردم جهان چیزی دارند که به خاطر آن سزاوار ستایش باشند.

ستایش ها نشانگر ادراک هستند.در خلوت خویش انسان هایی

عالم هستیم،و هیچ کس از دیگری بهتر نیست ،

نگریستن به عظمت همسایه ات را بیاموز،و عظمت خودت را نیز بنگر.

پ.ن.داشتم کتاب جبران خلیل جبران میخوندم از این نوشتش خوشم اومد

گفتم بنویسم.

پ.ن.دیروز بعد کلی نگرانی انتخاب رشته کردم دعا کنین از اون چیزی که میخوام قبول شم.

پ.ن.همش فک میکردم اولین کسیه که بهش خبر قبولیمو میدم در حالی که.......

tanhayi-18 — Thu, 23 Jul 2009 11:56:18 GMT

ضعف بینایی.

روی نیمکتی نشسته ام و غرق تماشای منظره ای هستم،مرد میانسالی به طرفم می آید و از من

می خواهد که متن یک آگهی را برایش بخوانم.

می گوید:«حروفش خیلی ریز است. عینکم را در خانه جا گذاشته ام و نمی توانم بخوانم.»

سعی خودم را می کنم،اما نوشته ها خیلی ریز است،من هم چشمم ضعیف است و اتفاقا من نیز

عینک مطالعه ام را به همراه ندارم.از مرد عذر می خواهم.

مرد می گوید:«خوب،فراموشش کنیم.یک چیزی را می دانید؟من فکر می کنم چشم خدا هم ضعیف

است.نه اینکه پیر شده،اما خودش اینطوری می خواهد.این طوری،وقتی کسی اشتباهی می کند،

درست نمی بیند.و چون دلش نمی خواهد نادیده قضاوت کند،او را می بخشد.»

می پرسم:«خوب،پس تکلیف"کارهای نیک"چه می شود؟»

مرد می خندد:«خوب،خدا هیچ وقت عینکش را در خانه جا نمی گذارد.»و به راهش ادامه می دهد.

tanhayi-18 — Sat, 27 Jun 2009 11:16:18 GMT

اپ ایندفم نمیشه گفت یه خورده چون تقریبا متفاوت با دفعات قبلی

تا حال نشده که یه مطلبی رو که خودم مینویسمو بزارم همه بخونن ولی الان که نشستم پای کام

و خواستم اپ کنم یه لحظه گفتم بزار واسه یه بارم که شده خودم بنویسم

یه ساله تموم همش استرس داشتم که امروز چطور میشه همه اظطراب دارن مال من یه خورده

بیش از حد بودش.دیشب موقع خوابیدن تموم اتفاقا یا خاطره هایی که از بچگیم تا الان دارم یک به یک

تو ذهنم داشتن مرور میشدن.یاد روزایی که همش ارزو میکردم تموم بشه بیام برسم به این سنی

که الان هستم.یاد دورانی که میگفتم من اگه بزرگ شم هرگز نمیخوام برم دانشگاه مامان و بابام

میگفتن واسه چی؟میگفتم چون دختر و پسر باهم تو یه کلاس هستن من نمیتونم با پسرا یه

جا بدرسم،اون موقع شاید یکی بهم میگفت حنا چند سال بعد واسه دانشگاه رفتن حاضری هر کار بکنی

باور نمیکردم.همیشه به دختر داییم که یه سال ازم بزرگتره میگفتم خوش بحالت تو یه سال زودتر از من

تموم میکنی درستو،هر سال وقتی خرداد ماه تموم میشد داییم اینا برمیگشتن دختر داییم میگفت

حنا تو بچه ایی ولی من یه سال بزرگ شدم آی حرصم میگرفت که چطور تو بزرگ شدی من

نشدم؟اون موقع ها ارزوم این بود که بزرگ شم و برم تو انتخابات شرکت کنم اونم بخاطر اینکه انگشتمو

بزنم به اون مهرها،که اونم امسال اتفاق افتاد و رفتم و عوضش ۲هفته هم از درس خوندن موندم

چون به جای اینکه بشینم بدرسم همش جلوی تلویزیون بودم ببینم چی میشه.الان وقتی میگم

من میخوام تو شهری که مد نظرمه درس بخونم مامانم میگه حنا تو همون حنایی که وقتی بهت

میگفتم حنا برو دم در ببین بابا میاد یا نه میگفتی مامان من میترسم بیا باهم بریم میگفتم جایی

نمیری که دم در تو حیاط ،الان دیگه هر کاری میخوام بکنم مامان میگه انگار اون دختری نیست

که از دم درمیترسید.چقدر ارزوهای کوچی داشتم و حتما همه داشتن وقتی یکی میگفت بزرگ بشین

میبینین اونقدر فکرو خیال دارین من میگفتم اخه اینا چرا اینجوری میگن الکی هی فکر میکنن الان خودم

به این نتیجه رسیدم با هر سال بزرگ شدن چقدر خواسته زیاد میشه و بزرگ و چقدرم فکرو خیالای

جور واجور داره که بعضی وقتها دیگه خسته میشه.

تو این ۲سال اخیرم هم اشتباه های زیادی کردم که وقتی بعضی هاشون یادم میوفته از خودم

بدم میاد با اینکه واسم کلی تجربه شدن.ولی یه دوستی داشتم که همیشه باعث میشد

عاقلانه فکر کنم و تصمیم بگیرم،دوستی که با تموم وجود دوسش داشتم و دارم خواهم داشت.

دیشب یه لحظه فکر کردم که تموم این اتفاقها تموم شدن و رفتن و خاطره شدن چه شیرین چه تلخ

به قول معروف ۱۲ سال تموم شد

پ.ن.آنچه که هستی هدیه خداوند به توست و آنچه که می شوی هدیه توست به خدا،

پس بی نظیر باش.

tanhayi-18 — Fri, 15 May 2009 09:55:18 GMT

دانه ی اشک

باز من مانده ام و تنهایی،

دست بر زانوی غم،سر به دو دست،

سردی قطره ی لرزانی بر گوشه ی چشم

و نگاهم حیران،

خیره در پرده ی جادویی.

دود سیگار که بر آن می افتد،

سایه ی ساقه ی اندامی

و بر آن می تابد

مهربان پرتو صبحی روشن

و در آن میبینم که از دور،

بال بگشایند زی من بشتاب،

آن دو آواره کبوترهایم

بنشینند مرا بر دامن

مهربان،خاموش،

خیره در من به نیاز

و بیفشانمشان دانه ی اشک

و بیفشانمشان دانه ی اشک!

پ.ن.از وقتی اردیبهشت شروع شده دلم گرفته

پ.ن.تا حال اینقدر انتظار نکشیده بودم

tanhayi-18 — Mon, 13 Apr 2009 07:23:18 GMT

روز

در هم می آمیزند و سلام و پرسش و خنده ی صبحگاهی!

گویی دیداری پس از بازگشت است!

آری ، از سفر خواب باز می گردند،

و در پای چشمه ی جوشان فلق

که میعاد گاه پس از هر شبشان است ،

یکدیگر را دیدار می کنند...

و روز آغاز می شود.

پ.ن.یک سال دیگه گذشت.باید صفحه ی دیگری که پیش روی من گذاشتند رو پر کنم.

خدا کند امسال صفحه ام را با غلط کمتر تحویل بدهم.

پ.ن.تا حال روز تولدم برف نباریده بود

پ.ن.امیدوارم امسال بتونم اشتباهات یه سال گذشته رو تکرار نکنم