کوله پشتی خاکی ...
عشق در اوج اخلاصش،به ایثار رسیده است.و در اوج ایثارش،به قساوت!
باز من مانده ام و تنهایی، دست بر زانوی غم،سر به دو دست، سردی قطره ی لرزانی بر گوشه ی چشم و نگاهم حیران، خیره در پرده ی جادویی. دود سیگار که بر آن می افتد، سایه ی ساقه ی اندامی و بر آن می تابد مهربان پرتو صبحی روشن و در آن میبینم که از دور، بال بگشایند زی من بشتاب، آن دو آواره کبوترهایم بنشینند مرا بر دامن مهربان،خاموش، خیره در من به نیاز و بیفشانمشان دانه ی اشک و بیفشانمشان دانه ی اشک! پ.ن.از وقتی اردیبهشت شروع شده دلم گرفته پ.ن.تا حال اینقدر انتظار نکشیده بودم
دانه ی اشک
نوشته شده در جمعه بیست و پنجم اردیبهشت 1388ساعت
13:26 توسط حنانه| |
| Design By : Night Skin |
ریخته سرخ غروب
جابجا بر سر سنگ.
کوه خاموش است.
می خروشد رود.
مانده در دامن دشت
خرمنی رنگ کبود.
سایه آمیخته با سایه.
سنگ با سنگ گرفته پیوند.
روز فرسوده به ره می گذرد.
جلوه گر آمده در چشمانش
نقش اندوه پی یک لبخند.
جغد بر کنگره ها می خواند.
لاشخور ها،سنگین،
از هوا،تک تک،آیند فرود:
لاشه ای مانده به دشت
کنده منقار ز جا چشمانش،
زیر پیشانی او
مانده دو گود کبود.
تیرگی می آید.
دشت می گیرد آرام.
قصه ی رنگی روز
می رود رو به تمام.
شاخه ها پژمرده است.
سنگ ها افسرده است.
رود می نالد.
جغد می خواند.
غم بیامیخته با رنگ غروب.
می تراود ز لبم قصه ی سرد:
دلم افسرده در این تنگ غروب.
جابجا بر سر سنگ.
کوه خاموش است.
می خروشد رود.
مانده در دامن دشت
خرمنی رنگ کبود.
سایه آمیخته با سایه.
سنگ با سنگ گرفته پیوند.
روز فرسوده به ره می گذرد.
جلوه گر آمده در چشمانش
نقش اندوه پی یک لبخند.
جغد بر کنگره ها می خواند.
لاشخور ها،سنگین،
از هوا،تک تک،آیند فرود:
لاشه ای مانده به دشت
کنده منقار ز جا چشمانش،
زیر پیشانی او
مانده دو گود کبود.
تیرگی می آید.
دشت می گیرد آرام.
قصه ی رنگی روز
می رود رو به تمام.
شاخه ها پژمرده است.
سنگ ها افسرده است.
رود می نالد.
جغد می خواند.
غم بیامیخته با رنگ غروب.
می تراود ز لبم قصه ی سرد:
دلم افسرده در این تنگ غروب.
