کوله پشتی خاکی ...
عشق در اوج اخلاصش،به ایثار رسیده است.و در اوج ایثارش،به قساوت!
روز در هم می آمیزند و سلام و پرسش و خنده ی صبحگاهی! گویی دیداری پس از بازگشت است! آری ، از سفر خواب باز می گردند، و در پای چشمه ی جوشان فلق که میعاد گاه پس از هر شبشان است ، یکدیگر را دیدار می کنند... و روز آغاز می شود. پ.ن.یک سال دیگه گذشت.باید صفحه ی دیگری که پیش روی من گذاشتند رو پر کنم. خدا کند امسال صفحه ام را با غلط کمتر تحویل بدهم. پ.ن.تا حال روز تولدم برف نباریده بود پ.ن.امیدوارم امسال بتونم اشتباهات یه سال گذشته رو تکرار نکنم آغاز دو پاره ابر،آرام و خوش آهنگ به سراغ هم آمدند. ناگهان برقی زد و قهقهه ی دیداری. و دو نیمه سیب سقراطی،یک سیب شد. و باریدن گرفت. و نخستین بهار،آغاز شد. پ.ن.عیدتون مبارک امیدوارم سال خوب و خوشی داشته باشین پ.ن.هنگام تحویل سال منو هم دعا کنین 
| Design By : Night Skin |
جابجا بر سر سنگ.
کوه خاموش است.
می خروشد رود.
مانده در دامن دشت
خرمنی رنگ کبود.
سایه آمیخته با سایه.
سنگ با سنگ گرفته پیوند.
روز فرسوده به ره می گذرد.
جلوه گر آمده در چشمانش
نقش اندوه پی یک لبخند.
جغد بر کنگره ها می خواند.
لاشخور ها،سنگین،
از هوا،تک تک،آیند فرود:
لاشه ای مانده به دشت
کنده منقار ز جا چشمانش،
زیر پیشانی او
مانده دو گود کبود.
تیرگی می آید.
دشت می گیرد آرام.
قصه ی رنگی روز
می رود رو به تمام.
شاخه ها پژمرده است.
سنگ ها افسرده است.
رود می نالد.
جغد می خواند.
غم بیامیخته با رنگ غروب.
می تراود ز لبم قصه ی سرد:
دلم افسرده در این تنگ غروب.
