تنها در بی چراغی شب ها می رفتم.

دست هایم از یاد مشعل ها تهی شده بود.

همه ی ستاره هایم به تاریکی رفته بود.

مشت من ساقه ی خشک تپش ها را می فشرد.

لحظه ام از طنین ریزش پیوند ها پر بود.

تنها می رفتم،می شنوی؟تنها.

من از شادابی باغ زمرد کودکی براه افتاده بودم.

ایینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند،

درها عبور غمناک مرا می جستند.

و من می رفتم،می رفتم تا در پایان خودم فرو افتم.

نا گهان،تو از بیراهه ی لحظه ها،میان دو تاریکی،به من

                                                            پیوستی.

صدای نفس هایم با طرح دوزخی اندامت در آمیخت:

همه ی تپش هایم از آن تو باد،چهره ی به شب پیوسته!

                                                همه ی تپش هایم.

من از برگریزد سرد ستاره ها گذشته ام

تا در خط های عصیانی پیکرت شعله ی گمشده را

                                                          بر بایم.

دستم را به سراسر شب کشیدم،

زمزمه ی نیایش در بیداری انگشتانم تراوید.

خوشه ی فضا را فشردم،

قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید.

و سر انجام

در آهنگ مه آلود نیایش ترا گم کردم.

میان ما سرگردانی بیابان هاست.

بی چراغی شب ها،بستر خاکی غربت ها،فراموشی

                                                     آتش هاست.

میان ما ((هزار و یک شب )) جست و جو هاست.