کوله پشتی خاکی ...
عشق در اوج اخلاصش،به ایثار رسیده است.و در اوج ایثارش،به قساوت!
نوری به زمین فرود امد: دو جا پا بر شن های بیابان دیدم. از کجا امده بود؟ به کجا می رفت؟ تنها دو جا پا دیده می شد. شاید خطایی پا به زمین نهاده بود. ناگهان جا پا ها براه افتادند. روشنی همراهشان می خزید. جا پا ها گم شدند، خود را از روبرو تما شا کردم: گودالی از مرگ پر شده بود. و من در مرده ی خود براه افتادم. صدای پایم را از راه دوری می شنیدم، شاید از بیابانی می گذشتم. انتظاری گمشده با من بود. ناگهان نوری در مرده ام فرود امد و من در اظطرابی زنده شدم: دو جا پا هستی ام را پر کرد. از کجا امده بود؟ به کجا می رفت؟ تنها دو جا پا دیده می شد. شاید خطایی پا به زمین نهاده بود. مادر تمام شب را با ماه می مانم و تو را فریاد می زنم. درعمق سکوت شب،فریادهایم گم می شوند،ولی تو پیدا می شوی. تو برای من مفهوم بودنی،مفهموم هر چه خوبیه. ای که همیشه دستانت را لمس کرده ام روزت مبارک ولادت بانوی عالم حضرت فاطمه ی زهرا(س) را اول از همه به اقا امام زمان بعد به همه ی دوستان تبریک می گم روز مادر رو هم به همه ی مامانای گل دنیا و مامان خودم تبریک میگم مامان جونم خیلی دوست دارم
| Design By : Night Skin |
جابجا بر سر سنگ.
کوه خاموش است.
می خروشد رود.
مانده در دامن دشت
خرمنی رنگ کبود.
سایه آمیخته با سایه.
سنگ با سنگ گرفته پیوند.
روز فرسوده به ره می گذرد.
جلوه گر آمده در چشمانش
نقش اندوه پی یک لبخند.
جغد بر کنگره ها می خواند.
لاشخور ها،سنگین،
از هوا،تک تک،آیند فرود:
لاشه ای مانده به دشت
کنده منقار ز جا چشمانش،
زیر پیشانی او
مانده دو گود کبود.
تیرگی می آید.
دشت می گیرد آرام.
قصه ی رنگی روز
می رود رو به تمام.
شاخه ها پژمرده است.
سنگ ها افسرده است.
رود می نالد.
جغد می خواند.
غم بیامیخته با رنگ غروب.
می تراود ز لبم قصه ی سرد:
دلم افسرده در این تنگ غروب.
