راهی بود از ما تا گل هیچ.

مرگی در دامنه ها،ابری سر کوه،مرغان لب زیست.

می خواندیم:((بی تو دری بودم به برون،و نگاهی به کران،

                                                    و صدایی به کویر.))

می رفتیم،خاک از ما می ترسید،و زمان بر سر ما

                                                         می بارید.

خندیدیم:ورطه پرید از خواب،و نهان ها اوایی

                                              افشاندند.

ما خاموش،و بیابان نگران،و افق یک رشته نگاه.

بنشستیم،تو چشمت پر دور،من دستم پر تنهایی،و

                                             زمین ها پر خواب.

خوابیدیم.می گویند:دستی در خوابی گل می چید.

           ----------------------------------------------------------------------------------

یک سال دیگر سپری شد و با رفتن

 زمستان،فصل بهار با همه ی زیبایی هایش فرا رسید.

فصلی که امدنش برای همه ی انسان ها در هر سن و سالی که هستند هزاران

درس و پیام دارد.

چه خوب است که ما هم با بهار همراه شده و با لبخند مهربانی

طراوت،شادابی و زیبایی را به خانه دلمان مهمان کنیم.

سر سفره ی هفت سین منم دعا کنین