کوله پشتی خاکی ...
عشق در اوج اخلاصش،به ایثار رسیده است.و در اوج ایثارش،به قساوت!
افسانه را چیدیم،و پلاسیده فکندیم. کنار شن زار،افتابی سایه بار،ما را نواخت.درنگی کردیم. بر لب رود پهناور رمز،رویاها را سر بریدیم. ابری رسید،و ما دیده فرو بستیم. ظلمت شکافت،زهره را دیدیم،و به ستیغ بر امدیم. اذرخشی فرود امد،و ما را در نیایش فرو دید. لرزان،گریستیم.خندان،گریستیم. رگباری فرو کوفت:از در همدلی بودیم. سیاهی رفت،سر به ابی اسمان سودیم،در خور اسمان ها شدیم. سایه را به دره رها کردیم.لبخند رابه فراخنای تهی فشاندیم. سکوت ما به هم پیوست،و ما،<<ما>>شدیم. تنهایی ما تا دشت طلا دامن کشید. افتاب از چهره ی ما ترسید. دریافتیم،و خنده زدیم. نهفتیم و سوختیم. هر چه به هم تر،تنها تر.، از ستیغ جدا شدیم: من به خاک امدم،و بنده شدم. تو بالا رفتی،و خدا شدی. در سکوت غریب تنهایی ماه خیالت را در چشمه اشک می شویم و در پاکترین گوشه قلبم می نشانم. در سکوت تنهایی جز اشک مونسی ندارم. اشکهایم را دوست دارم که مرهم زخم هایم می شوند. اشکهایم را دوست دارم که صادقانه می بارند. اشکهایم را هدیه می کنم به دلهای بزرگی که درد هایی خاموش دارند. اشکهایم را به پای تو می بارم،شاید در شبهای بی تپش، گاهی سراغی از این دل تنها بگیری. غم ها را گل کردم،پل زدم از خود تا صخره ی دوست. من هستم،و سفالینه ی تا ریکی،و تراویدن راز ازلی. سر بر سنگ،و هوایی که خنک،و چناری که به فکر،و روانی که پر از ریزش دوست. خوابم چه سبک،ابر نیایش چه بلند،و چه زیبا بوته زیست،و چه تنها من! تنها من،و سر انگشتم در چشمه ی یاد،و کبوتر هالب اب. هم خنده ی موج،هم تن زنبوری بر سبزه ی مرگ،و شکوهی در پنجه ی باد. من از تو پرم،ای روزنه ی باغ هم اهنگی کاج و من و ترس! هنگام من است،ای در به فراز،ای جاده به نیلوفر خاموش پیام! راه دوری است،و پایی خسته. تیرگی هست و چراغی مرده. می کنم،تنها،از جاده عبور: دور ماندند ز من ادم ها. سایه ای از سر دیوار گذشت، غمی افزود مرا بر غم ها. فکر تاریکی و این ویرانی بی خبر امد تا با دل من قصه ها ساز کند پنهانی. نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر،سحر نزدیک است. هر دم این بانگ بر ارم از دل: وای،این شب چقدر تاریک است! خنده ای کو که به دل انگیزم؟ قطره ای کو که به دریا ریزم؟ صخره ای کو که بدان اویزم؟ مثل این است که شب نمناک است. دیگران را هم غم هست به دل، غم من،لیک،غمی غمناک است.
| Design By : Night Skin |
جابجا بر سر سنگ.
کوه خاموش است.
می خروشد رود.
مانده در دامن دشت
خرمنی رنگ کبود.
سایه آمیخته با سایه.
سنگ با سنگ گرفته پیوند.
روز فرسوده به ره می گذرد.
جلوه گر آمده در چشمانش
نقش اندوه پی یک لبخند.
جغد بر کنگره ها می خواند.
لاشخور ها،سنگین،
از هوا،تک تک،آیند فرود:
لاشه ای مانده به دشت
کنده منقار ز جا چشمانش،
زیر پیشانی او
مانده دو گود کبود.
تیرگی می آید.
دشت می گیرد آرام.
قصه ی رنگی روز
می رود رو به تمام.
شاخه ها پژمرده است.
سنگ ها افسرده است.
رود می نالد.
جغد می خواند.
غم بیامیخته با رنگ غروب.
می تراود ز لبم قصه ی سرد:
دلم افسرده در این تنگ غروب.
