همان روز که ادمی در سرزمین بی کران خالقش سردرگم شد.اری!همان روز که چشمه های چشم های زلال اتشین شدند و خاموشی مهمان نا خوانده ی لب های خنده شد.ان روز همان روزی بود که شقایق مرده بود،بهار خفته،اسمان تکیده و قلب ها بریده بود و شاعران ان دیار از کلمات نه به خاطر تقدسشان و نه به خاطردلتنگی برای معشوق و نه برای هیچ،نمی نوشتند زیرا ان ها اموخته بودند که کلمات را پشت هم ردیف کنند و مهر احساس بر سر نوشته ی خود بزنند.

ان روز دیگر روز زمین نبود زیرا زمین،نفرین شده بود.

اری زمین نفرین شده بود.نفرین سکوت هایی را که فریاد نکرد و فریاد هایی را که خاموش نشست.نفرین بغض هایی را که نبارید و خنده ها و شعف هایی را که قهقهه نزد.

و زمین مهد ادمیان و خاکیان و زندگان،نفرین می شود و مدیون.

مدیون خورشیدی که اسمان به او امانت داد و مدیون روزهایی را که خفت. زمین مدیون اهالی خود می شود،زمین مدیون خود می گردد،به خاطر روزهایی را که از روشنی و گرمی نالید و شب هایی که از خوف تاریکی چشم بر هم ننهاد.

زمین مدیون درخت می شود که سال ها پای در بندش بود و زمین دهان گشود و پار پای در بندش را بلعید.زمین پر می شود از فریاد نفرین ستارگان جوانی که زمین ان ها را از اوج اسمان چید و به قعر خود کشید.

و روزی زمین جامه ی سیاه بر تن می کند.

زمین جامه ی سیاه می پوشد و عجیب که این گونه تعبیر می شود!!! زمین نفرین سیب سرخ بهشت شد!!! که اگر بهشت نبود،سیب نبود،ادم و حوا و ادمیان نبودند...

پس ان روز حیات زمین به چه دردش می خورد؟؟!!

سیب سرخ،حضور ادم و ادمیان،همه و همه بانی حیات زمین اند.و امروز زمین است که نفرین شده و زمین،نمی خواهد طلسمش تا ابد باز شود.امروز زمین غره و سر کش و طغیان گریست.امروز زمین ارام و رام است.و بنده ازاد و با عزت.به همین دلیل است که امروز در ان حیات هست.عشق هست.نفرت و نفرین هم هست زیرا همه ی این ها دلیل بودن و حضور زمین اند.