اپ ایندفم نمیشه گفت یه خورده چون تقریبا  متفاوت با دفعات قبلی

تا حال نشده که یه مطلبی رو که خودم مینویسمو بزارم همه بخونن ولی الان که نشستم پای کام

و خواستم اپ کنم یه لحظه گفتم بزار واسه یه بارم که شده خودم بنویسم

یه ساله تموم همش استرس داشتم که امروز چطور میشه همه اظطراب دارن مال من یه خورده

بیش از حد بودش.دیشب موقع خوابیدن تموم اتفاقا یا خاطره هایی که از بچگیم تا الان دارم یک به یک

تو ذهنم داشتن مرور میشدن.یاد روزایی که همش ارزو میکردم تموم بشه بیام برسم به این سنی

که الان هستم.یاد دورانی که میگفتم من اگه بزرگ شم هرگز نمیخوام برم دانشگاه مامان و بابام

میگفتن واسه چی؟میگفتم چون دختر و پسر باهم تو یه کلاس هستن من نمیتونم با پسرا یه

جا بدرسم،اون موقع شاید یکی بهم میگفت حنا چند سال بعد واسه دانشگاه رفتن حاضری هر کار بکنی

باور نمیکردم.همیشه به دختر داییم که یه سال ازم بزرگتره میگفتم خوش بحالت تو یه سال زودتر از من

تموم میکنی درستو،هر سال وقتی خرداد ماه تموم میشد داییم اینا برمیگشتن دختر داییم میگفت

حنا تو بچه ایی ولی من یه سال بزرگ شدم آی حرصم میگرفت که چطور تو بزرگ شدی من

نشدم؟اون موقع ها ارزوم این بود که بزرگ شم و برم تو انتخابات شرکت کنم اونم بخاطر اینکه انگشتمو

بزنم به اون مهرها،که اونم امسال اتفاق افتاد و رفتم و عوضش ۲هفته هم از درس خوندن موندم

چون به جای اینکه بشینم بدرسم همش جلوی تلویزیون بودم ببینم چی میشه.الان وقتی میگم

من میخوام تو شهری که مد نظرمه درس بخونم مامانم میگه حنا تو همون حنایی که وقتی بهت

میگفتم حنا برو دم در ببین بابا میاد یا نه میگفتی مامان من میترسم بیا باهم بریم میگفتم جایی

نمیری که دم در تو حیاط ،الان دیگه هر کاری میخوام بکنم مامان میگه انگار اون دختری نیست

که از دم درمیترسید.چقدر ارزوهای کوچی داشتم و حتما همه داشتن وقتی یکی میگفت بزرگ بشین

میبینین اونقدر فکرو خیال دارین من میگفتم اخه اینا چرا اینجوری میگن الکی هی فکر میکنن الان خودم

به این نتیجه رسیدم با هر سال بزرگ شدن چقدر خواسته زیاد میشه و بزرگ و چقدرم فکرو خیالای

جور واجور داره که بعضی وقتها دیگه خسته میشه.

تو این ۲سال اخیرم هم اشتباه های زیادی کردم که وقتی بعضی هاشون یادم میوفته از خودم

بدم میاد با اینکه واسم کلی تجربه شدن.ولی یه دوستی داشتم که همیشه باعث میشد

عاقلانه فکر کنم و تصمیم بگیرم،دوستی که با تموم وجود دوسش داشتم و دارم خواهم داشت.

دیشب یه لحظه فکر کردم که تموم این اتفاقها تموم شدن و رفتن و خاطره شدن چه شیرین چه تلخ

به قول معروف ۱۲ سال تموم شد

پ.ن.آنچه که هستی هدیه خداوند به توست و آنچه که می شوی هدیه توست به خدا،

پس بی نظیر باش.